Ψυχιατρική και κατανόηση του Νου

Ψυχιατρική και κατανόηση του Νου

Ψυχιατρική και κατανόηση του Νου

Η ψυχιατρική αντιμετωπίζει τα φιλοσοφικά θέματα  του νου και του σώματος με μια ιδιαίτερα επείγουσα, πιθανολογούμενη και δυσνόητη μορφή. Διότι οι ψυχίατροι έχουν επιδιώξει  τα τελευταία χρόνια να αντιμετωπίζουν τις διαταραχές και τις αναπηρίες των ψυχικών διαταραχών ως διαταραχές του εγκεφάλου.

Οι λόγοι γι ‘αυτό είναι αδιαμφισβήτητοι. Έχουμε εκτιμήσει πλήρως το γεγονός ότι οι διαδικασίες που βιώνουμε ως ψυχικές είναι στην πραγματικότητα σωματικές, επικεντρωμένες στον εγκέφαλο. Η Ιπποκρατική παράδοση μας θυμίζει, ότι «Οπωσδήποτε, οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουν ότι η  μοναδική πηγή από όπου προέρχονται οι ηδονές και οι χαρές  μας, τα γέλια και τα αστεία μας είναι ο εγκέφαλος. Ο εγκέφαλος όμως είναι και η αιτία που τρελαινόμαστε και παραφρονούμε».

Αλλά βεβαίως αναγνωρίζοντας τον ρόλο του εγκεφάλου δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε  καθόλου ικανοποιητικά τον τρόπο που πραγματικά σκεφτόμαστε. Ειδικά όταν σχετιζόμαστε με άλλους ανθρώπους ή ακόμη και με άψυχα αντικείμενα. Ανεξάρτητα από επιστημονικούς προσανατολισμούς όλοι οι άνθρωποι σχεδόν με τον ίδιο τρόπο προσλαμβάνουμε και βιώνουμε την εμπειρία, τις αισθήσεις, τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τη λήψη των αποφάσεων κλπ. ως ψυχικά φαινόμενα. Τα οποία είναι με κάποιο τρόπο καταχωρημένα στο νου- και τα διακρίνουμε από τα σωματικά φαινόμενα που μπορούμε να δούμε και να αγγίξουμε, να παρατηρήσουμε σε μια ακτινογραφία ή σε μια αξονική τομογραφία κλπ.

Ψυχικά Φαινόμενα

Αυτή η βαθιά διαφορά παραμένει παράλληλα με την αναγνώριση της ομοιότητας. Η αίσθηση της διαφοράς δεν έχει ρίζες  στα ίδια τα πράγματα αλλά στους τρόπους που τα αντιλαμβανόμαστε και τα ερμηνεύουμε.
Η πραγματικότητα είναι μια συνθήκη, οι τρόποι που την σκεφτόμαστε άλλη. Είναι καταστάσεις ενδεχομένως πολύπλοκες και αλληλοσυγκρουόμενες. Και δεν μπορούμε εύκολα να τις αλλάξουμε ή να τις ελαχιστοποιήσουμε.  Αυτός ο δυϊσμός ψυχής και σώματος σηματοδοτεί την επιστημονική αδυναμία να κατανοήσουμε πλήρως την ανθρώπινη ψυχή και το ανθρώπινο σώμα.

Ίσως μπορούμε να το κατανοήσουμε ως μέρος της εξελικτικής μας κληρονομιάς. Κατά προσέγγιση, φαίνεται ότι η φυσική επιλογή έχει εξοπλίσει το ανθρώπινο είδος με εξειδικευμένους νευρολογικούς μηχανισμούς για τη σύναψη σχέσεων.

Η δέσμευση ξεκινά με την προσκόλληση – την δημιουργία των βασικών συναισθηματικών δεσμών του παιδιού με τους γονείς ή τους φροντιστές – και τελικά με τη διαμόρφωση της πρώτης και της πιο βασικής από τις κοινωνικές μας ομάδες, την οικογένεια.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.